Żegiestów-Zdrój to jedno z najstarszych i najbardziej malowniczo położonych uzdrowisk w Polsce, zlokalizowane w sercu Doliny Popradu. Jest to uzdrowisko, które narodziło się z przypadku, a stało się perłą polskich kurortów.

Wszystko zaczęło się w połowie XIX wieku. Kiedy niedaleka Krynica-Zdrój była już uznanym miejscem wypoczynku, nikt nie spodziewał się, że właśnie w Żegiestowie dojdzie do odkrycia, które odmieni życie całego regionu. W 1846 roku Ignacy Medwecki, mieszkaniec Muszyny, poszukując rud żelaza, natknął się na wyjątkowe źródło wody. Musująca, kwaskowata woda, bulgocząca energicznie na powierzchni Potoku Szczawnego, od razu przyciągnęła jego uwagę. Rdzawobrunatny kolor kamieni świadczył o bogactwie minerałów, które mogły poprawić zdrowie. Na cześć swojej żony, Medwecki nazwał to źródło – Anna.

Woda okazała się prawdziwym skarbem, idealnym do leczenia chorób układu trawiennego, nerwowego oraz krążeniowego. Tak zrodził się pomysł stworzenia miejsca, gdzie można by korzystać z dobrodziejstw natury.

W 1857 roku powstały pierwsze dwa drewniane budynki uzdrowiska, Dom Biały oraz Dom Szwajcarski. Szybko przyciągnęły uwagę zamożnych letników i kuracjuszy. Po latach, w roku 1877 roku, w miejscu tych drewnianych obiektów wzniesiono okazały Dom Zdrojowy, który przez dekady stał się sercem całego uzdrowiska. Powstały tu również eleganckie wille, a Żegiestów-Zdrój stał się miejscem spotkań ówczesnych elit, lekarzy i znanych postaci.

Rozwój uzdrowiska przyspieszył dzięki uruchomieniu linii kolejowej w 1876 roku. Dzięki temu, lecznicze wody z Żegiestowa mogły trafiać do większej liczby osób w całej Galicji i Królestwie Polskim. Luksusowe wille, jak Karolówka czy Alojzówka, zaczęły pojawiać się jedna po drugiej, zapewniając gościom komfort i prestiż.

Z biegiem lat Żegiestów odwiedzali coraz bardziej wpływowi goście. Powstały tutaj nowoczesne pensjonaty, jak Warszawianka czy Zamek, które przyciągały swoją architekturą i wyjątkowym położeniem na stokach gór. Największą dumą tego okresu był jednak nowoczesny Dom Zdrojowy, zaprojektowany przez znakomitego architekta Adolfa Szyszko-Bohusza. Do dziś pozostaje on jednym z najpiękniejszych przykładów modernistycznej architektury uzdrowiskowej.

Jednym z najbardziej wyjątkowych miejsc była Łopata Polska, półwysep otoczony zakolami Popradu, gdzie powstały niezwykle eleganckie wille. Perełką był Dom Wypoczynkowy Wiktor, wybudowany dla elit naftowych – symbol nowoczesności i luksusu tamtych czasów.
Żegiestów-Zdrój przeżywał swoje wzloty i upadki, wojny przyniosły zniszczenia, ale duch miejsca przetrwał. Dziś rodzina Cechini, potomkowie włoskiego robotnika, który przybył tutaj budować linię kolejową, stara się przywrócić Żegiestowowi dawny blask. Tak oto historia zatacza koło, a uzdrowisko na nowo odzyskuje swoją pozycję miejsca, z którego dumni są wszyscy Polacy.