O NAS
Dom Zdrojowy Cechini powrócił na mapę polskich uzdrowisk – nie tylko jako odrestaurowany obiekt, lecz jako świadomie przywrócone dziedzictwo architektury modernistycznej, której znaczenie w krajobrazie uzdrowiskowym międzywojennej Polski było wyjątkowe.
Od momentu ponownego otwarcia 1 maja 2025 roku, po ponad dwóch dekadach przerwy, obiekt w Żegiestów-Zdrój odzyskał swoją pierwotną rangę – zarówno jako miejsce leczenia, jak i jako przykład wysokiej klasy myśli architektonicznej okresu międzywojennego. Wzniesiony w 1929 roku Dom Zdrojowy stanowił manifest modernizmu w jego uzdrowiskowym wymiarze – funkcjonalnego, podporządkowanego zdrowiu człowieka, a zarazem wyrafinowanego estetycznie.
Architektura obiektu wpisywała się w najważniejsze tendencje projektowe epoki, w których kluczową rolę odgrywały światło, powietrze i bezpośredni kontakt z naturą. Rozległe przeszklenia, horyzontalne podziały elewacji, klarowna geometria bryły oraz otwarcie wnętrz na krajobraz Doliny Popradu stanowiły nie tylko wyraz nowoczesności, lecz przede wszystkim świadome narzędzie terapeutyczne. Modernizm uzdrowiskowy nie był bowiem wyłącznie stylem – był spójną filozofią projektowania przestrzeni wspierającej proces leczenia, opartą na racjonalności, higienie i harmonii.
Tym większego znaczenia nabiera fakt przywrócenia obiektu do życia po latach degradacji. Rewitalizacja Domu Zdrojowego Cechini stanowi przykład odpowiedzialnego podejścia do dziedzictwa architektonicznego – takiego, które nie ogranicza się do zachowania formy, lecz przywraca jej funkcję, sens i ciągłość kulturową.
W tym kontekście szczególnej wagi nabiera rola inwestora – Józefa Cechini – który w ostatnich latach prowadził cały proces odbudowy z konsekwencją i wyraźnie określoną wizją. Było to przedsięwzięcie o wyjątkowej skali złożoności, obejmujące nie tylko wymagające zagadnienia konstrukcyjne, lecz również szeroki zakres decyzji organizacyjnych, formalnych i funkcjonalnych. Realizacja takiego założenia wymagała stałej kontroli nad przebiegiem prac, zdolności koordynacji wielu równoległych procesów oraz utrzymania spójności koncepcji na każdym etapie inwestycji.
Podejście Józefa Cechini cechowała konsekwencja oraz wyraźna dyscyplina w realizacji przyjętych założeń – od idei, poprzez przebieg prac budowlanych, aż po ostateczny standard wykonania. Szczególna dbałość o jakość realizacji, kontrolę detalu oraz wierność modernistycznemu charakterowi obiektu sprawiły, że proces ten przyjął formę świadomej rekonstrukcji wartości architektonicznych, a nie jedynie technicznej odbudowy. Jednocześnie inwestor podjął się odpowiedzialności za szeroki zakres zobowiązań – zarówno inwestycyjnych, jak i ideowych – prowadząc projekt w sposób spójny i pozbawiony kompromisów wobec jego zasadniczych celów.
Autorem projektu rewitalizacji jest Marcin Furtak – profesor, właściciel pracowni F11 – którego podejście projektowe, oparte na szacunku dla substancji historycznej oraz świadomym dialogu z modernistycznym dziedzictwem, umożliwiło harmonijne połączenie przeszłości z teraźniejszością. Współpraca pomiędzy inwestorem a zespołem projektowym pozwoliła na odtworzenie integralności modernistycznej struktury budynku przy jednoczesnym wprowadzeniu rozwiązań odpowiadających współczesnym standardom medycznym i hotelowym.
Dziś obiekt funkcjonuje jako przestrzeń, w której historyczna architektura współgra z nowoczesną medycyną uzdrowiskową. Zachowany układ funkcjonalny, sprzyjający płynności ruchu i dostępowi do światła dziennego, został uzupełniony o zaawansowaną bazę zabiegową. Wnętrza, odtworzone z poszanowaniem pierwotnych proporcji i detalu, tworzą środowisko sprzyjające wyciszeniu i regeneracji, pozostając w pełnej zgodzie z ideą modernizmu jako architektury służącej człowiekowi.
W wymiarze zdrowotnym Dom Zdrojowy Cechini realizuje kompleksowe podejście do terapii, kontynuując i rozwijając międzywojenną tradycję leczenia uzdrowiskowego. Programy obejmujące prehabilitację kardiologiczną i onkologiczną, działania wspierające długowieczność oraz regenerację ogólnoustrojową opierają się na interdyscyplinarnej współpracy specjalistów. Fizjoterapia, balneoterapia, hydroterapia, kinezyterapia oraz wsparcie dietetyczne i psychologiczne tworzą spójny system oddziaływań, w którym przestrzeń architektoniczna stanowi integralny element procesu terapeutycznego.
Istotnym uzupełnieniem tego modelu pozostaje lokalizacja – bezpośrednie sąsiedztwo
Popradzkiego Parku Krajobrazowego oraz specyficzny mikroklimat Doliny Popradu wzmacniają efekty leczenia, nadając architekturze jej pierwotny, głęboko zakorzeniony sens. W tym ujęciu modernistyczna idea „architektury otwartej na naturę” zyskuje współcześnie nowe, potwierdzone naukowo znaczenie.
Przywrócenie Domu Zdrojowego Cechini stanowi zatem nie tylko rewitalizację budynku, lecz rekonstrukcję pewnej idei – uzdrowiska jako miejsca, w którym architektura, medycyna i natura współdziałają w służbie zdrowia człowieka. To dowód na trwałość i aktualność dziedzictwa modernizmu, które – odpowiednio odczytane i rozwinięte – pozostaje istotnym elementem współczesnej kultury przestrzeni i troski o zdrowie.
